Wednesday, April 29, 2009

Άρθρο | Πάμπλο Πικάσο: "Είμαι μόνο ένας δημόσιος ψυχαγωγός..."

Πριν από λίγο καιρό, ανακάλυψα ένα εξομολογητικό κείμενο του Πικάσο που είχε καταχωρηθεί τον Μάιο του 1923 στο περιοδικό της Νέας Υόρκης «The Arts». Ένα κείμενο που με ξάφνιασε στην αρχή, με έβαλε σε σκέψεις στη συνέχεια και τώρα, έπειτα από μερικές; εβδομάδες, έχει καταφέρει και επανέρχεται τακτικά στη σκέψη μου, και μάλιστα σε ώρες άκρως ακατάλληλες για προβληματισμό. Σας παραθέτω αυτούσιο το εύρημά μου.

«Από τη στιγμή που η τέχνη δεν είναι τροφή των εκλεκτών, ο καλλιτέχνης μπορεί να εκδηλώνει το ταλέντο του με κάθε ιδιοτροπία, όπως του καπνίσει, με κάθε επινόηση του πνευματικού τσαρλατανισμού. Αλλά οι εκλεπτυσμένοι, οι πλούσιοι, οι χασομέρηδες, οι διυλίζοντες την πεμπτουσία, ψάχνουν για το καινούριο, το αλλόκοτο, το πρωτοφανές, το σκανδαλώδες. Κι εγώ, από τον κυβισμό κι ύστερα ικανοποίησα αυτούς τους κυρίους και τους κριτικούς με πάμπολλα παράξενα που πέρασαν από τον νου, και όσο λιγότερο τα καταλάβαιναν τόσο τα θαύμαζαν. Με το να διασκεδάζω συνεχώς με όλα τούτα τα παιχνίδια, τις λοιδορίες, τους γρίφους, τις σπαζοκεφαλιές και τα αραβουργήματα έγινα διάσημος και μάλιστα πολύ γρήγορα. Και η διασημότητα για ένα ζωγράφο σημαίνει: πωλήσεις, κέρδη, περιουσία, πλούτο. Όπως γνωρίζετε, σήμερα είμαι διάσημος και πλούσιος, αλλά όταν μένω μόνος με τον εαυτό μου δεν έχω το θάρρος να με θεωρώ καλλιτέχνη με την αρχαία έννοια της λέξης. Ήταν μεγάλοι ζωγράφοι ο Τζιόττο, ο Τισιανός, ο Ρέμπραντ, ο Γκόγια. Είμαι μόνον ένας δημόσιος ψυχαγωγός, που κατάλαβε την εποχή του, που ικανοποίησε όσο μπορούσε την ηλιθιότητα, την κενοδοξία και την απληστία των συγχρόνων του. Είναι πικρή η δική μου εξομολόγηση, πιο οδυνηρή απ’ ότι μπορεί να φαίνεται, έχει όμως την αρετή να είναι ειλικρινής».
(Πηγή: περιοδικό Φωτοχώρος)

[...η συνέχεια στο art.mag]

0 Comments:

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home